|
کلمات کلیدی:
خلاصه مقاله :( حداکثر در 10 سطر)
زمينه و هدف: شيوع كانديديازيس واژن در مطالعات مختلف، 27%- 8/4% گزارش شده است. در درمان واژينيت كانديدايي، تركيبات گروه آزول موضعي، از جمله كلوتريمازول، قابل دسترسترين شيوه درمان است. مطالعه حاضر با هدف بررسي ميزان حساسيت گونههاي كانديدا، نسبت به داروهاي رايج در درمان واژينيت كانديديازيس نظير فلوكونازول، كلوتريمازول و نيستاتين طراحي شده است.
مواد و روشها: اين مطالعه تجربي در مدت 7 ماه (پاييز 1386 لغايت بهار 1387)، بر روي 105 بيمار مبتلا به عفونت كانديدايي انجام شده است. تفكيك گونهها بر اساس آزمايشهاي جرم تيوب، كروم آگار و كلاميدوسپور صورت گرفت . از روش ديسك ديفيوژن جهت تعيين حساسيت دارويي استفاده شد. در پايان مرحله انكوباسيون، قطر هاله عدم رشد اطراف ديسك ها اندازهگيري و با يكديگر مقايسه شدند.
يافتهها: گونههاي شناسايي شده در آزمايش كروم آگار شامل كانديدا آلبيكانس (6/66%) ، كانديدا گلابراتا و ساير غيرآلبيكانسها (9/21%)، كانديدا تروپيكاليس (6/8%) و كانديدا كروزيي (9/2%) بودند. نود و چهار درصد كل نمونهها به داروي كلوتريمازول، 55% به داروي فلوكونازول و 99% به نيستاتين حساس بودهاند. همچنين 8/43% از نمونههاي كانديدا آلبيكانس به داروي فلوكونازول حساس و 26% مقاوم بودهاند. در نوع غير آلبيكانس 18% به فلوكونازول مقاومت نشان دادند.
نتيجهگيري : با توجه به حساسيت بالاي نيستاتين (99%) در مقايسه با كلوتريمازول و فلوكونازول در محيط آزمايشگاه نسبت به گونههاي كانديداي جدا شده از واژينيتهاي كانديدايي، به نظر ميرسد كه نيستاتين ميتواند در درمان واژينيت ناشي از انواع گونههاي مقاوم كانديدا مناسب باشد.
واژههاي كليدي: فلوكونازول، كلوتريمازول، نيستاتين، واژينيت كانديدايي | 
برگزاري مسابقات تنیس روی میز منطقه هفت به میزبانی واحد رفسنجان + تصاوير
نسخه قابل چاپ
